La la land, η ταινία

Έρωτας αφιερωμένος στο αντισυμβατικό όνειρο

O Βαλεντίνος αν ζούσε στο σήμερα, θα λάμβανε θέση σε κάποια κινηματογραφική αίθουσα –προ και μετά κόβιντ- και θα βυθιζόταν σε έναν κόσμο οικείο παρακολουθώντας το La la land, αφού αυτή η ταινία διαπραγματεύτηκε σε σύγχρονο σκηνικό τον αγνό και υπεράνω όλων, έρωτα.

Ο πρωταγωνιστής Σεμπάστιαν (Ράιαν Γκόσλινγκ) είναι ένας 35χρονος πιανίστας στο Λος Άντζελες του σήμερα. Αρνείται πεισματικά να αποδεχθεί τον κόσμο όπως έχει διαμορφωθεί, ζει -μέσω της jazz που λατρεύει- κάπου στη δεκαετία του ’50, ντύνεται σύμφωνα με αυτή την εποχή, οδηγεί vintage αυτοκίνητο, κουβαλά μια μοναξιά περήφανη, μελαγχολική, γεμάτη φλόγα, πείσμα και ήθος. Φτωχός και ρομαντικός, εμμονικά πιστός στην τέχνη του. Κάνει παρέα με βινύλια, αφίσες ιστορικών jazz, γεμίζει μεμοραμπίλια το σκηνικό και επαναφέρει πεισματικά το όνειρό του, να ανοίξει δηλαδή το δικό του κλαμπ, όπου οι τζαζίστες θα τζαμάρουν «ό,τι θέλουν, όπως το θέλουν κι όποτε θέλουν». Η Μία (Έμμα Στόουν) είναι το κλασικό κορίτσι του american dream, πουυ παράτησε το πατρικό στην ενδοχώρα για να βρεθεί στο Hollywood, καταλήγοντας τελικά ως νεαρή σερβιτόρα που ονειρεύεται να γίνει ηθοποιός.

Θα συναντηθούν στους χολιγουντιανούς λόφους, θα συνδεθούν μοναδικά υπό του μαγικού πέπλου του έρωτα, πασπαλισμένο με αστρόσκονη, παστέλ φίλτρα, χορεύοντας σε ρυθμό και στυλ που μετατρέπει το αδύνατο σε εφικτό. Μοιράζονται την ευτυχία της ζωντάνιας, της ελπίδας από την αρχή, στη δική τους ταινία που είναι οι ίδιοι πρωταγωνιστές.

Ένα αμετανόητα συναισθηματικό μιούζικαλ, κόντρα στον προκλητικό κυνισμό της εποχής μας, μετουσιώνοντας εικόνες που ονειρεύονται τα αυθεντικά ζευγάρια, τα κίτρινα φανάρια των δρόμων, που βουρκώνουν το βλέμμα και αιχμαλωτίζουν την καρδιά. Ο έρωτας με το «La La Land» είναι κεραυνοβόλος, συμβαίνει κυριολεκτικά με την πρώτη ματιά, το παλαιό Hollywood, τα έντονα κόκκινα, κίτρινα, μπλε χρώματα των σκηνικών και των ρούχων. Η τουριστική σχεδόν ξενάγηση στα κομμάτια του Λος Αντζελες που έχουμε γνωρίσει από το κλασικό σινεμά, το γοητευτικό παλιομοδίτικο mood των ανύπαρκτων πλέον jazz clubs, η μη-ρεαλιστική απεικόνιση των ηρώων ως ακαταμάχητο ρετρό ζευγάρι, αγκαλιασμένο σε ένα μαγευτικό cheek-to-cheek χορευτικό, που θέλεις να παίζει στην λούπα.

Όλα στροβιλίζονται γύρω από τον Σεμπάστιαν κα τη Μία, όλα θα κατέρρεαν χωρίς αυτούς. Ράιαν Γκόσλινγκ, σε ρόλο καριέρας, το παλιάς κοπής αρσενικό που θα σε εγκλωβίσει με το χέρι του στη μέση του δρόμου για να χορέψετε. Ενας σημερινός άντρας που ερωτεύεται παλιομοδίτικα, με προκλητική αυτοπεποίθηση, σου πατάει την κόρνα για να τον ακολουθήσεις, εσύ μαζί με όλα τα κουμπιά της καρδιάς σου. Και από την άλλη, η Έμμα Στόουν, με την κοριτσίστικη αφέλεια από την μία, σε απόλυτη συνάφεια με την γοητεία της κοκκινομάλλας με ψηλά τακούνια, από την άλλη. Η χημεία γύρω από αυτό το σκηνικό παραμένει ηλεκτρισμένα εύφλεκτη, όσο πετούν πανέξυπνες αστείες ατάκες ο ένας στον άλλον, και τόσο ακατανίκητα συγκινητική όταν στροβιλίζονται σε έναστρους, πλασματικούς έστω, ουρανούς.

 

«West Side Story», «Tραγουδώντας στη Βροχή», «Ομπρέλες του Χερβούργου» κι ένα θρόισμα από «Καζαμπλάνκα» για το τέλος, κάπώς έτσι το «La La Land» δημιούργησε το δικό του trademark στο Hollywood. Είναι το μιούζικαλ που λειτουργεί ως επιτομή του εμπνευσμένου ρίσκο, μια παραγωγή σε μία αφιλόξενη εποχή, που χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να αναδείξει το ρετρό, ένας κινηματογραφικός έρωτας αφιερωμένος σε σένα που δεν σταμάτησες ποτέ να ονειρεύεσαι αντισυμβατικά.

Και για το τέλος σε αφήνει να προσδιορίσεις -αν θέλεις βέβαια- το δρόμο προς της προσωπική ευτυχία και ολοκλήρωση. Ένα φινάλε που φαινομενικά ξεφεύγει από το κλασικό happy end, όμως στην πραγματικότητα σου προτείνει δύο ευδιάκριτους δρόμους για να περπατήσεις και να φτάσεις στον προορισμό σου. Μέχρι τότε, ελπίδα, όνειρο, πραγματικότητα σε ένα ζελοφάν περυτίλιγμα, με ένα ζευγάρι τόσο ταιριαστό για να περάσουν μαζί μια ολόκληρη ζωή, τόσο ξεχωριστό που έζησαν μια ζωή μαζί, μέχρι να αποχωριστούν ο ένας τον άλλο.