Τρία Χρώματα -Trois couleurs

Πάθη, διλήμματα και στο βλέμμα οι ψυχές μας

1993-94, ο Κριστόφ Κισλόφσκι αφήνει το στίγμα του στον παγκόσμιο κινηματογράφο, μεταφέροντας με λυρικό τρόπο τη λογοτεχνία στη μικρή και μεγάλη οθόνη, συνδέοντας μικρές ιστορίες και δημιουργώντας όλα τα αισθήματα του αναγνώστη, λύπη, φόβο, ανησυχία, έρωτα, ανάγκη, εξιλέωση. Ένα συγκρουσιακό παιχνίδι πιθανοτήτων, παρατηρητές της σκέψης μας, μέσα από τις ζωές των άλλων.

Όπως κάθε λογοτεχνικό αριστούργημα, έτσι και η τριλογία του Κισλόφσκι, μπορεί να μη διαβάζεται, αλλά βλέπεται ιδανικά κάθε ώρα, με καφέ και ανοιχτό το λάπτοπ σε βροχερά πρωινά, σε διάλειμμα από τη δουλειά, σε μοναχικά βράδια στη γωνιά του καναπέ, μόνο με μια κουβέρτα αγκαλιά.

Ζωή, μοίρα, παιχνίδια συμπτώσεις. Θεωρίες, αποδείξεις, βαθιά νοήματα, στο εξόφθαλμο του αυτοπροσδιορισμού. Ιδέες, ακόλουθοι και μισητές. Ποιος κρίνει το μεγαλειώδες και οι κραυγαλέοι ψίθυροι ποιον αγγίζουν; Ένα απλανές βλέμμα κενό ή γεμάτο με τυχαία γεγονότα που χαράζουν;

Τρεις ταινίες, τρία χρώματα, χιλιάδες σκέψεις και η ανταπόκριση στο αναπάντεχο, στο πέραν της σκέψης μας. Ίσως, κάπου, εκεί πέρα από τα καλούπια που φορέσαμε να υπάρχει η αλήθεια. Στη νοητή γραμμή του λογικού και του παραλόγου, στη μάχη με τον εαυτό μας. Εκεί που ο αυτοσκοπός είναι απόλυτος σε γενικευμένες έννοιες και ο τρόπος ζωής ταυτότητα.

Αγαπάς όταν συγχωρείς ή όταν καταλαβαίνεις; Συνύπαρξη ή επιβολή; Η αυτοδικία αίρει τις ανισότητες; Υλισμός και ανθρωπισμός. Πιθανότητες, τύχη και ευγενής πόθος ή μήπως δικαιοσύνη;

Πάθη, διλήμματα και στο βλέμμα οι ψυχές μας, με τις ιστορίες που μας χάραξαν, χάρτης των μελλούμενων..

Παζλ ενός κύκνειου άσματος με φόντο μπλε, άσπρο και κόκκινο. Σκηνές αργές, νοήματα γρήγορα, συμπεριφορές δικές μας. Λιτή προσέγγιση σε πραγματιστική διάσταση. Ο Κισλόφσκι σκηνοθετεί τις ανθρώπινες αδυναμίες μέσα από μια σειρά συμπτώσεων, τραγωδιών και δραμάτων. Ολική απώλεια, εξιλέωση, ειρωνεία, επανεκκίνηση, εκδίκηση, αδερφοσύνη.

Ψυχικοί δεσμοί και συναισθηματική πληρότητα. Πούλια που εναλλάσσονται σε κινήσεις, μέχρι να επέλθει η ισορροπία, η μουσική του Ζμπίγκνιεφ Πρέισνερ ρεσιτάλ κοινωνικού-συναισθηματικού κρεσέντο.

Και η Αγάπη να περιπλανάται ως ύμνος απελευθέρωσης.