Ανδρέας Προδρόμου, ο άγγελος του μαύρου “Ήλιου” των αιθέρων

Ήταν παραμονή δεκαπενταύγουστου του 2005 και ένα Boeing 737-31S αναχώρησε στις 09:07 ώρα Ελλάδας από την Λάρνακα της Κύπρου με προορισμό την Πράγα της Τσεχίας, με ενδιάμεση στάση στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ήταν η μοιραία πτήση 522 (HCY 522) των Helios Airways, αφού το αεροσκάφος στις 12:03 ώρα Ελλάδας σε λοφώδη περιοχή πλησίον του Γραμματικού Αττικής. Συνολικά οι 115 επιβάτες και τα 6 μέλη του πληρώματος έχασαν τη ζωή τους.

Ήταν η εποχή της ασυδοσίας, της χαλαρότητας τήρησης των μέτρων ασφαλείας, ειδικά από low budget εταιρίες όπως η Helios. Τον Οκτώβριο του 2006, δεκατέσσερις μήνες μετά τη συντριβή του αεροπλάνου, δόθηκε στη δημοσιότητα το πόρισμα της Ελληνικής Επιτροπή Διερεύνησης Ατυχημάτων και Ασφάλειας Πτήσεων υπό του Ακριβού Τσολάκη για τα αίτια της πτώσης. H έκθεση καταλόγιζε συνυπευθυνότητα στους μηχανικούς που έλεγξαν το αεροσκάφος για την τελευταία πτήση και τους χειριστές του αεροπλάνου της πτήσης HCY522, για διόρθωση των ρυθμίσεων – κυρίως της ρύθμισης manual στο ρυθμιστή συμπίεσης – που τροχοδρόμησαν τα επόμενα γεγονότα. Για το ίδιο θέμα, η Boeing ως κατασκευάστρια εταιρία είχε ήδη αποδεχθεί, ότι στα καθοδηγητικά δεσμευτικά εγχειρίδια των μηχανικών και του συγκεκριμένου τύπου αεροσκάφους δεν υπήρχε σαφής υπόδειξη για τοποθέτηση του διακόπτη στο “manual”.

Αυτό ήταν τα τυπικό μέρος, αυτό που στο νομικό κομμάτι καταλήγει με πολύχρονες ποινές στους ενόχους, ποινές που συγχωνεύονται και οι ένοχοι, πραγματικοί ή/και ηθικοί σε λίγα χρόνια εξέρχονται από τη φυλακή. Υπάρχει όμως μία πτυχή που αναδεικνύει το μέγιστο του αλτρουισμού και την αέναη προσπάθεια του ανθρώπου να αποφύγει το μοιραίο. Το ονοματεπώνυμο Ανδρέας Προδρόμου θα μείνει ανεξίτηλα γραμμένο στους αιθέρες του Αιγαίου και της Αττικής γης. Είναι ο 25χρονος φροντιστής του Boeing, ο οποίος είχε πτυχίο επαγγελματία χειριστή αεροσκαφών και είχε υπηρετήσει στις ειδικές δυνάμεις της Κύπρου. Εργαζόταν ως εποχικός φροντιστής και ειδοποιήθηκε να μπει στην μοιραία πτήση τρεις ώρες
πριν από την απογείωση. Το συγκλονιστικό στοιχείο είναι πως στην ίδια πτήση, ως μέλος του πληρώματος επίσης, βρισκόταν η αρραβωνιαστικιά του Χάρις Χαραλάμπους, με την οποία φαίνεται πως επέλεξαν να περάσουν μαζί λίγες ημέρες στην Πράγα.

Ο Ανδρέας ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που είχε μείνει ξύπνιος εντός του αεροσκάφους, καθώς έχει βρει μία φορητή φιάλη οξυγόνου. Προσπαθούσε απεγνωσμένα να αποτρέψει την πρόσκρουση. Με τα καύσιμα να τελειώνουν και το αεροπλάνο να χάνει συνεχώς ύψος, δεν μπορούσε να κάνει και πολλά. Το αεροπλάνο ήταν προγραμματισμένο για πτήση 90 λεπτών και όταν ο Προδρόμου βρισκόταν στο πιλοτήριο πετούσε ήδη για τρεις ώρες.

Δύο F-16 της πολεμική μας αεροπορίας απογειώνονται και αναχαιτίζουν το Μπόινγκ 737. Τότε, ο πιλότος του πρώτου F-16 βλέπει έναν άντρα να μπαίνει στο πιλοτήριο, να κάθεται στη θέση του κυβερνήτη και φορώντας τ’ ακουστικά να προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον πύργο ελέγχου ή κάποιο άλλο αεροσκάφος. Έπειτα από μερικές στιγμές, προσπαθεί να πάρει τον έλεγχο του αεροπλάνου, βγάζοντάς το από τον αυτόματο πιλότο. Είναι ο Ανδρέας που προσπαθεί υπεράνθρωπα να αποτρέψει το μοιραίο. Εκπέμπει σήμα κινδύνου αλλά δεν ακούγεται από κανέναν.

“Mayday, Mayday Mayday, Helios Airways flight 522 Athens…” Η ραδιοσυνεννόηση ήταν στη θέση ενδοσυνεννόηση.. Οι πιλότοι των μαχητικών του κάνουν οπτικό σήμα ότι θα τον συνοδεύσουν κατά την προσγείωση. Ο Ανδρέας όμως έχει αντιληφθεί ότι το μαύρο πλησιάζει. Και κάνει μια κίνηση του χεριού με τον αντίχειρα προς τα κάτω. Προφανώς είναι οι στιγμές της “μετάβασης” σε μία άλλη διάσταση, σε ένα ταξίδι που έλαβε τέλος. Και όμως, πραγματοποιεί το απρόβλεπτο. Αλλάζει πορεία και κατευθύνεται νοτιοδυτικά, σε μη κατοικήσιμη περιοχή στο Γραμματικό,ώστε να αποφευχθεί η επιπλέον (της υπάρχουσας) εκατόμβη νεκρών.

121 νεκροί που μπορεί να ήταν εκατοντάδες ή χιλιάδες, αλλά ο αναχωρητής άγγελος με το όνομα Ανδρέας δεν το επέτρεψε. Η υπέρβαση του ανθρώπινου δυστυχώς δεν αποτιμήθηκε, ούτε ο Ανδρέας τιμήθηκε μετά θάνατο, είναι η σύγχρονη εκδοχή της αποχής της πολιτείας από το αυτονόητο. Παχυδερμισμός, κυνισμός και αδιαφορία. Βλέπω τον πατέρα του Ανδρέα, τον μαυροφορεμένο κύριο Ντίνο Προδρόμου, να διατυπώνει με απόλυτη αξιοπρέπεια και στωϊκότητα, μία αλήθεια άβολη, γροθιά στο στομάχι του καθωσπρεπισμού.

“Λυπούμαι, πραγματικά για το κατάντημα της ατιμωρησίας.. όταν χάσεις τα παιδιά σου, τι σου μένει;”