Αντί για “Μαύρο” ψηφίζω “Χρώμα”

Πριν λίγες μέρες στην Αμερική τελέστηκε ένα ακόμα αποτρόπαιο έγκλημα κατά αφροαμερικανού από αστυνομικούς. Ένα έγκλημα που έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά χιλιάδων τέτοιων εγκλημάτων από την εποχή της δουλείας μέχρι σήμερα. Οι αφρικανοί είναι σπουδαίοι άνθρωποι. Διατηρούν μια ιδιότυπη ανθρωπιά και αισιοδοξία. Πρωτοφανή, θα έλεγε κανείς, σε σχέση με όσα διαχρονικά έχουν υπομείνει από τους κατακτητές και δυνάστες τους. Έντονα ακατέργαστα και ανεπιτήδευτα συναισθήματα. Τίποτα αδιάφορο ή ενδιάμεσο. Αληθινά συναισθήματα και μια ειλικρινή αγάπη για ζωή.

Τη Δευτέρα 25 Μαΐου η αγάπη αντικαταστάθηκε με οργή.

Η πράξη αυτή δημιούργησε ένα πρωτοφανές κίνημα, σε μια Αμερική που βράζει. Μια Αμερική, που εδώ και χρόνια, έχει δηλητηριαστεί με ρητορικές μίσους και διχασμού. Η δολοφονία του Φλόιντ υπήρξε αφορμή για να ξεχυθεί η μέχρι πρότινος σιωπηλή οργή στους δρόμους. Μια οργή δίκαιη,  απέναντι σε έναν κατασταλτικό μηχανισμό που σε αρκετές περιπτώσεις αρνείται να συμμορφωθεί και να συγχρονιστεί με την νέα εποχή, μια εποχή που με αγωνία αναζητά την τοποθέτηση των ατομικών δικαιωμάτων στον πυρήνα της κοινωνικής ζωής και πολιτικής.

 

Μοιάζει παράξενη η μαζική και βίαιη αντίδραση των Αμερικανών, που λανθασμένα θεωρούνται άβουλοι και συμβατικοί. Οι κοινωνικοί και πολιτικοί  τους αγώνες ήσαν-και συνεχίζουν να είναι- σπουδαίοι και πρέπει να μας εμπνέουν και να μας παραδειγματίζουν. Αγώνες υπέρ της ελευθερίας και δικαιώματα που κερδίζονται με αίμα και στην συνέχεια πολλές χώρες τα “εισάγουν» έτοιμα και αναίμακτα.

Στο επίκεντρο του αγώνα βρέθηκε η ανάγκη εργαλειοποίησης των μέσων και του μάρκετινγκ. Η ανάγκη για ύπαρξη συμβολικών κινήσεων, συνθημάτων και δράσεων. Τέτοιες κινήσεις συσπειρώνουν εύκολα την πλειοψηφία, φανατίζουν και ενεργοποιούν. Υπενθυμίζουν και συνδαυλίζουν την φωτιά της κοινωνικής επαγρύπνησης.  Δημιουργούν όμως ταυτόχρονα και μια προσωρινή και βραχυπρόθεσμη συνθήκη δράσης. Μια συνθήκη εφησυχασμού και ευχαρίστησης  πως  το καθήκον  ή το χρέος προς την κοινωνία ολοκληρώθηκε. Δημιουργούν την συνθήκη ενός εύκολου και εισαγόμενου αγώνα.

 

Ο ακτιβισμός των social media ενέχει τον παράδοξο κίνδυνο, τις πράξεις να τις επικροτεί και να τις κοινοποιεί ο εξιδανικευμένος ηλεκτρονικός εαυτός  και όχι ο πραγματικός, ο ανθρώπινος, ο τρωτός.

Ο ακτιβισμός των social media είναι εύκολος και ότι είναι εύκολο είναι συχνά και ρηχό και προσωρινό. Αντίθετα ο αγώνας είναι ουσιαστικός και δύσκολος. Ένας αγώνας με εχθρό το κομμάτι εκείνο του εαυτού μας που επιμένει να δημιουργεί νέους “Φλόιντ” . Το κομμάτι εκείνο το αδύναμο, το σαθρό, το ποτισμένο με παράλογα στερεότυπα και προκαταλήψεις . Όλοι μας, λιγότερο ή περισσότερο, κουβαλάμε έναν τέτοιο εαυτό. Και αυτόν τον εαυτό οφείλουμε  να αλλάξουμε. Με αφορμή όλους αυτούς που υπήρξαν άτυχα θύματα αυτού του εαυτού. Οφείλουμε να αποκαθηλώσουμε τον ανεξάντλητο εγωισμό μας και να αποδεχτούμε ότι δεν είμαστε μόνοι και μοναδικοί.

Αντί να βάλουμε μαύρο για μια εβδομάδα, ας βάλουμε χρώμα για μια ζωή.