Η πανδημία πεθαίνει (σ)τη Δημόσια Υγεία

Έρχεται η πανδημία και επιβεβαιώνει κοινωνικά αξιώματα για τα οποία δεν διδαχθήκαμε ούτε εν μέσω μνημονικής ασφυξίας.

Ο δημόσιος χαρακτήρας της Υγείας πρέπει να είναι ο αδιαπραγμάτευτος πυλώνας του κράτους, εκεί όπου ξεκινά και ολοκληρώνεται το κοινωνικό δίχτυ προστασίας του πολίτη.

Η ιδιωτική υγεία και οι φορείς του (διάγνωσης, νοσηλείας, θεραπείας) έχουν βρει εδώ και μια 20ετία τη θέση τους στο σύστημα, λειτουργούν σε ικανοποιητικό βαθμό και επιτελούν τον παράλληλο ρόλο τους που είναι η εναλλακτική λύση για την τελική επιλογή.

Ιδεοληψίες περί ιδιωτικοποίησης υπηρεσιών που σχετίζονται με τον πυρήνα της δημόσιας υγείας οφείλουν να κλειδωθούν οριστικά στο χρονοντούλαπο. Η πρόσληψη 2.000 επαγγελματιών υγείας που ανακοινώθηκε εσπευσμένα από την κυβέρνηση δείχνει την κατεύθυνση και οφείλει να είναι μόνο η αρχή. Χρειάζεται (μεγκα)πολλαπλάσιο ανθρώπινο δυναμικό να ανανεώσει το ήδη υπάρχον, που κουράστηκε και γερνά. Να μην επαναληφθεί το έγκλημα της αιμορραγίας δεκάδων χιλιάδων γιατρών προς το εξωτερικό. Γιατρών που γονείς δεινοπάθησαν να τους σπουδάσουν και το ελληνικό κράτος παρείχε δωρεάν παιδεία.

Η απαγκίστρωση των εθνικών κυβερνήσεων στην ΕΕ από το σύμφωνο σταθερότητας δίνει την ευελιξία στην κυβέρνηση να κατευθύνει στοχευμένα κονδύλια προς υλοποίηση του σκοπού.

Ιατρικό και φαρμακευτικό υλικό, ιατρικά μηχανήματα, αναβάθμιση υφιστάμενων κτιριακών υποδομών, δημιουργία νέων, επανασύσταση πρωτοβάθμιας με έμφαση στα Κέντρα Υγείας είναι οι πρώτες σκέψεις. Αυτονόητη τέλος, η δημιουργία δημοσιονομικού χώρου για ενίσχυση μισθολογικής και επιδοματικής δαπάνης ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, με θέσπιση ειδικών κινήτρων για προσέλκυση προσωπικού.

Το σημαντικότερο όμως είναι αυτή την κρίσιμη χρονική καμπή να απευθύνουμε ένα ανακουφιστικό ευχαριστώ σε όλους αυτούς που τώρα και για το επόμενο διάστημα θα ξεπεράσουν τα όρια τους για να σώσουν τις ζωές μας.