Φωταγωγός

Ο φωταγωγός είναι δοχείο, είναι πάροχος, έχει ήχο, κουβαλάει συναίσθημα

Αν μεγάλωσες σε αστικό κέντρο όπως εγώ , αναγνωρίζεις την ετυμολογία της λέξης ακόμη κι αν ο φωτισμός είναι λιγοστός. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, ο φωταγωγός δεν είναι μόνο αυτό. Ο φωταγωγός έχει τη δική του ιστορία, άλλοτε συνηθισμένη, άλλοτε ιδιαίτερη. Στην πραγματικότητα, η ιστορία του είναι ένα συνεχές ποτ πουρί από διάφορες ιστορίες. Ιστορίες που παίζουν σε επανάληψη, ιστορίες χωρίς τέλος, ιστορίες που ακροβατούν σε κωμωδία και δράμα. Ξεκινάμε πως αν έχεις λίγο φαντασία, θα  σταθείς στο παράθυρο που βλέπει στον φωταγωγό, θα κλείσεις τα μάτια και θα βρεθείς σε μια γειτονιά με αυλές, κατά προτίμηση την ώρα που έχει τελειώσει το μεσημεριανό και κάθεσαι λίγο παραπάνω στο τραπέζι να πεις τα νέα της ημέρας. Έχουν μαζευτεί τα πιάτα, έχουν πλυθεί σχολαστικά στη βρύση και στοιβάζονται προσεχτικά στη πιατοθήκη, σε μια άναρχη μελωδία κρουστών που καλύπτει εκείνη του νερού που πέφτει στο μάρμαρο.

Θα συζητηθούν τα νέα της ημέρας μα και τα κουτσομπολιά της γειτονιάς. Μετά ακολουθεί η σιωπή του μεσημεριού που όλοι μαζεύονται μέσα κι εκεί κλεισμένοι στο μικρόκοσμο τους αλλάζουν, και οι κουβέντες μπορεί να γίνουν φωνές από εκείνες που τις ακολουθεί ο θυμός και το κλάμα, μα μπορεί να γίνουν κι αναστεναγμοί ευχαρίστησης, μπορεί να μη γίνουν όμως και τίποτα απολύτως.  Αν ισχύει αυτό που λένε πως μια πόλη τη γνωρίζεις από την κουζίνα της, στη περίπτωση του φωταγωγού γνωρίζεις τους ανθρώπους της. Έχεις μαντέψει όλα τα μπαχαρικά που έχουν μπει στη κατσαρόλα, έχεις μάθει κουζίνες του κόσμου, έχεις μάθει τα χούγια και τις προτιμήσεις, έχεις λιγουρευτεί κι έχεις φέρει μνήμες από παιδικά φαγητά. Έχεις ακολουθήσει τη σχολαστική φροντίδα του σπιτιού, την νωχέλεια στη κίνηση και την αϋπνία τις νύχτες. Ο φωταγωγός θα φιλοξενήσει νερά από σωληνώσεις, νεογέννητα γατιά, κάποιον που ψάχνει κρυψώνα, κάποιον που έκρυψαν, κάποιον που εγκατέλειψαν. Είναι αγωγός, είναι δοχείο, είναι πάροχος, έχει ήχο, κουβαλάει συναίσθημα κι ίσως εγώ στα γράφω λίγο ανακατεμένα και δε βγάζεις νόημα, μα η αλήθεια είναι πως  στεναχωριέμαι που κλείνω τον φωταγωγό σε λίγες λέξεις, νιώθω πως τον αδικώ, μπορεί να είναι κι αυτή η τάση που έχω σε όλα να βάζω πόδια και να θαρρώ πως τους αξίζει κάτι παραπάνω από μια σελίδα.