Σ’έφαγε ο Φρόυντ

Nα αγκαλιάζω και να φιλάω τους δικούς μου ανθρώπους

Όλος αυτός ο εγκλεισμός

απίθανα δημιουργικός

ρωτάω εγώ, εγώ απαντώ

χωρίς εάν ,ίσως, λοιπόν

Αν ήσουν λίγο δουλεμένος, είχες κάπως  το know how να την παλέψεις, δεν είναι και η πρώτη φορά άλλωστε που θα χρειαζόταν να κάνεις έναν διάλογο με τον εαυτό σου. Εδώ και χρόνια κάνω διάφορες θεραπείες,  εναλλακτικές και μη, ίσως γιατί είμαι σε μια διαρκή αναζήτηση, τώρα τι αναζητώ δε ξέρω να σου πω ακριβώς, αλλά πάντα κάτι ανακαλύπτω, πάντα κάτι απαντώ.

 

Υπάρχουν βέβαια και οι περιπτώσεις που νομίζεις ότι έκλεισες τη πόρτα σε κάποια θέματα για να σου ξαναέρθουν ένα ήσυχο απόγευμα για κουβεντούλα και πάλι από την αρχή. Γιατί στα λέω όλα αυτά και γιατί να σε νοιάζουν, θα μου πεις. Τις μέρες του εγκλεισμού ή του διαλογισμού , το προτιμώ καλύτερα, τις άντεξα χάρη σε αυτές τις θεραπείες , χάρη σε αυτή την χρόνια εργασία με τον εαυτό μου. Άλλο να κλειστείς από επιλογή γιατί θέλεις λίγο την  ησυχία σου κι άλλο να σε κλείσουν μαζί με την ησυχία σε ένα σπίτι, με μια ησυχία που κάνει θόρυβο. Αν μένεις μόνος σου τα πράγματα είναι πιο δύσκολα με κύριο πρόβλημα το συναίσθημα του φόβου, για λόγους που όλοι γνωρίζετε και δε χρειάζεται να επεκταθώ περισσότερο. Επίσης από τον μονόλογο περνάς στον διάλογο, ταΐζοντας έτσι την ανάγκη επικοινωνίας. Έναν διάλογο πιο δυνατό , πιο ουσιαστικό αφού παίζει η ζωή σου γκρο πλαν κάθε απόγευμα μετά τη σειρά στο Netflix και συνειδητοποιείς  ότι τελικά παίζει να μη ζεις και μόνος σου καθώς η ανασφάλεια . η απογοήτευση, ο φόβος πιάνουν θέση καναπέ και πολυθρόνα γωνία.

Αν έχεις δουλευτεί λίγο κάνεις χώρο και για άλλους επισκέπτες, την προσμονή , την ελπίδα , την αγάπη , την αλληλεγγύη, ότι θέλει ο καθένας. Σίγουρα ζούμε μια νέα πραγματικότητα, πώς να εξηγήσεις σε ένα παιδί να μην αγκαλιάζει , να μη φιλάει , τι νιώθει άραγε εκείνη την ώρα που σε ακούει. Να θυμάσαι ότι τις περισσότερες φορές που μιλάμε, σε μεγάλο ποσοστό μιλάμε στους εαυτούς μας και για του λόγου το αληθές μιας και ανέφερα πρώτα την αγκαλιά είναι γιατί αυτό μου λείπει εμένα περισσότερο σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, να αγκαλιάζω και να φιλάω τους δικούς μου ανθρώπους.

Πολλοί δεν ήταν προετοιμασμένοι για όλο αυτό αλλά  σχεδόν όλοι βρήκαν μια έξοδο κινδύνου, όλους κάπως μας άλλαξε αυτή η κατάσταση . Σίγουρα οι περισσότεροι θα στραφούν σε κάποιο είδος θεραπείας για να μπορούν να αντιμετωπίσουν πιο εύκολα τους εαυτούς τους, αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη, αυτό θα έκανα σίγουρα κι εγώ αν δεν το είχα κάνει.

Κι όλα αυτά για να κάνεις πρωινή μπουρζουαζία ( θα ακολουθήσει άλλο κείμενο για τη χάρη της) με τον νέο συνάδελφο και να σου λέει γελώντας, “α ρε Μάγκυ σ’ έφαγε ο Φρόυντ”.