Social distancing, επίκαιρο αλλά διαχρονικό  

Τo social distancing βρίσκεται στο επίκεντρο του σχεδιασμού για την αναχαίτιση του covid19 αφού αποτελεί το βασικό οριζόντιο μέτρο αποφυγής του.

Στην πραγματική του διάσταση αναιρεί τον οριζόντιο χαρακτήρα εφαρμογής γιατί οι επιπτώσεις εφαρμογής του ποικίλουν ανά κοινωνική ομάδα. Δυστυχώς ο πολιτισμός της Δύσης πιάστηκε απροετοίμαστος σε σχέση με τη λειτουργία δικτύων προστασίας για τις ευάλωτες ομάδες του τοπικού πληθυσμού.

Άνθρωποι με χρόνια νοσήματα, άτομα που χρήζουν τακτικής θεραπείας, αποξενωμένοι συνάνθρωποι, μοναχικοί ηλικιωμένοι, συμπολίτες με δυσκολία κίνησης,  αποτελούν την κορυφή της πυραμίδας που αναδεικνύει τη ρηχότητα παρεμβάσεων εκ μέρους της κρατικής μέριμνας.

Στην Ελλάδα για παράδειγμα, η εθνική συνομοσπονδία ατόμων με αναπηρία, με σχετική της ανακοίνωση εκφράζει τη βαθιά της απογοήτευση σε σχέση με τις ενέργειες της Πολιτείας για τις ευάλωτες ομάδες, τις χαρακτηρίζει ασαφείς, ενώ αναφέρει την απουσία ενημέρωσης των εκπροσώπων του αναπηρικού κινήματος για σχετιζόμενες δράσεις.

Πέρασε μία δεκαετία με αιματηρές περικοπές σε κονδύλια που αφορούσαν στη στοιχειώδη αξιοπρέπεια των ατόμων με ειδικές ανάγκες, με θέσπιση απάνθρωπων κριτηρίων σε σχέση με τα πραγματικά ποσοστά αναπηρίας που μειώθηκαν γιατί.. έτσι έπρεπε. Θεραπείες σταμάτησαν να καλύπτονται από τον κρατικό κορβανά χωρίς αιτιολόγηση. Νοσηλευτική και ιατρική φροντίδα τεμαχίστηκαν στο “κρεβάτι του Προκρούστη” γιατί δεν καταφέραμε ως κράτος να περιορίσουμε δαπάνες και λειτουργικά έξοδα του δαιδαλώδους δημοσίου αφού οι μανδαρίνοι της εξουσίας αποδείχθηκαν ισχυρότεροι της διαπιστωμένης κοινωνικής ανάγκης.

Θυμηθήκαμε αυτούς τους ανθρώπους μόνο προεκλογικά, τους τάξαμε όμορφα πεζοδρόμια, μεταβλητά επιδόματα και πράσινα άλογα. Ως σύγχρονοι παραμυθάδες τους μιλήσαμε για τη δημιουργία ενός νέου κοινωνικού κράτους με έμφαση στην προστασία των εμποδιζόμενων.

Είμαστε για πολλοστή φορά εδώ που εκκινήσαμε ως κοινωνία. Χωρίς κοινωνική ενσυναίσθηση, με εφήμερο προσανατολισμό που ευνοεί τον φιλοτομαρισμό και την απάθεια. Μειώσαμε την αλληλεγγύη, αποθαρρύναμε την εθελοντική δράση.

Τελικά, μήπως η αποστασιοποίηση ως προσωπική πράξη, επέρχεται πρώτα προς το ζωτικό κομμάτι του εαυτού μας και μετά προς τους συνανθρώπους μας; Γιατί η θεωρία της αγέλης σε ένα μεταφορικό επίπεδο, ίσως να αφορά τη στάση μας έναντι αυτών που έχουν ανάγκη τη στήριξή μας και εμείς τελικά τους γυρίσουμε την πλάτη.