Ευτυχία, κουλτούρα εναντίον εκφυλισμού

Η Τέχνη απέναντι στην αποκτήνωση των ριάλιτι

Είναι από τα θέματα που, εν έτη 2020, δε θα έπρεπε να απασχολήσει, παρά μόνο να θεωρείται δεδομένη, η λογική ανάγκη παρακολούθησης ταινίας τέχνης έναντι φθηνών ριάλιτι που φθίνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Όσο και αν φαίνεται παράξενο σε κάποιους, η ταινία «Ευτυχία» που προβλήθηκε στον ΑΝΤ1, προσέλκυσε το μεγαλύτερο μέρος του τηλεοπτικού κοινού. Άφησε πίσω τους τελικούς δύο εκπομπών που μονοπώλησαν τους τελευταίους μήνες και ενώ όλα έδειχναν ότι η επιστροφή της τηλετρασίλας εγκαθιδρύεται, η προτίμηση του τηλεοπτικού κοινού την Παρασκευή το βράδυ βαράει καμπανάκια, για τη λήξη (επιτέλους) των τηλεσκουπιδιών.

Η ταινία  του Άγγελου Φραντζή, που περιγράφει την βιογραφία της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, ας ελπίσουμε να είναι αφετηρία, ώστε η τηλεόραση να προσφέρει πολιτιστικά και πολιτισμικά ταξίδια και να στηριχθούν με κάθε μέσον, παραγωγές βασισμένες στην τέχνη και την ιστορία. Μέχρι σήμερα μόνο η κρατική τηλεόραση έχει επενδύσει σε αυτή την κατεύθυνση και όποτε το έκανε, τα ποσοστά αποδοχής του κοινού ήταν εξαιρετικά ενθαρρυντικά.

Η «Ευτυχία», η οποία πραγματοποίησε κινηματογραφικό ντεμπούτο ακριβώς πριν ένα χρόνο, μεταφέρει σε παράλληλους κόσμους, του ιδεατού, των παθών, μιας ζωής που όσο πονάει τόσο ευχαριστεί. Ερμηνείες πάνω από τον μέσο όρο, σκηνοθεσία που μας τοποθέτησε στην Ελλάδα μιας άλλης εποχής.

Για μας που ζούμε και αγαπάμε το Χαλάνδρι, ορόσημο τα σκηνικά με φόντο τη Ρεματιά και τις κρυμμένες ομορφιές της.

Το στοίχημα κερδήθηκε, η αντίληψη  δεν αποκτηνώνεται από το φεστιβάλ τρόμου των καναλιών, γιατί πέρα και πάνω από αυτό, ζει η πραγματική Τέχνη.

Ο λόγος ύπαρξής της επιβάλλεται να έχει τον πρώτο λόγο, σε μια εποχή που διαξάγεται ένας ανηλεής βομβαρδισμός από χρήσιμες και άχρηστες πληροφορίες, τόσο σε σχέση με την πανδημία του κορονοϊού, όσο και με την καθημερινότητα που έρχεται και αδρογραφείται σε γκρίζο και μαύρο φόντο.

Με την ελπίδα, ότι θα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, το βράδυ της Παρασκευής έδωσε μία ελάχιστη χαραμάδα αισιοδοξίας, ώστε η δυστοπία να νικηθεί μέσα από διαμάντια του παγκόσμιου και εγχώριου κινηματογράφου, μέσα από περιπέτειες, μυστήρια και ταξίδια, γραμμένα σε σελίδες συντροφιάς και ήχους από τη γλώσσα της ψυχή μας. Και αν δυσκολευόμαστε να προσδιορίσουμε το ερωτηματικό, η απάντηση είναι η Τέχνη.

Τουλάχιστο, αυτές τις παράξενες εορταστικές (στο μέτρο του εφικτού) ημέρες, να αφιερώσουμε χρόνο σε σκέψεις και διαθέσεις με θετικό προσανατολισμό, να στραφούμε στη ψυχική ανάταξη και όχι στον πνευματικό κατακερματισμό. Το να είμαστε δημιουργικοί, είναι από μόνο του τέχνη αλλά και σε πολλές δύσκολες περιπτώσεις αποτελεί και οδηγό επιβίωσης, πέρα από την υγεία που είναι το ύψιστο αγαθό για όλους, και δεν έχει δικαίωμα να παίζει κανείς μαζί της.