Πολιτική ευθύνη την εποχή του covid 19

Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, του μοιάζει
 Ένας θάνατος συνανθρώπου μας από κορωνοϊό τον περασμένο Μάρτιο θεωρούνταν τραγωδία. Εκατοντάδες θάνατοι την ημέρα τον Νοέμβριο για τον ίδιο ακριβώς λόγο είναι απλά στατιστικό στοιχείο.

On The Spot

ΑΠΟΨΗ

Αυτή την περίοδο στο επίπεδο της πολιτικής λειτουργίας διεξάγεται ένα θέατρο σκιών. Και δεν θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον περαιτέρω, αφού είναι το νιοστό σχετικό σήκουελ, αν δεν υπήρχε η απευθείας σύνδεση με έναν σοκαριστικό καθημερινό αριθμό θανάτων συμπολιτών μας.

Η κυβέρνηση, δέσμια μίας παρελκυστικής πολιτικής που εκείνη επέλεξε μετά τον περασμένο Μάϊο, έχει μεταθέσει το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής ευθύνης στους επιστήμονες υγείας. Το «θα ακούσουμε προσεκτικά τους γιατρούς» του πρώτου λοκντάουν έγινε «ό,τι πουν οι ειδικοί» κατά την εξέλιξη του δεύτερου. Αυτό είναι καταστροφικό για τη δημόσια ψυχική υγεία, αφού ο ήδη μπερδεμένος πολίτης άγεται και φέρεται από τους συμμετέχοντες στις υγειονομικές-επιδημιολογικές επιτροπές, στην καθημερινή παρέλαση-επέλασή τους στα κεντρικά τηλεοπτικά και διαδικτυακά μέσα. Σε ένα σκηνικό με στούντιο όπου οι γνωστοί τρομολάγνοι παρουσιαστές εμφανίζονται δίπλα σε virtual μονάδες εντατικής ή σε σκαμένους τάφους που περιμένουν τα επόμενα θύματα της μάστιγας κόβιντ. Ο φορέας ελέγχου της νομιμότητας αναπαραγωγής τέτοιων σκηνικών, aka ΕΣΡ, παραμένει εξαφανισμένος.

 «Οι επόμενες δύο εβδομάδες είναι κρίσιμες», «ο δείκτης μεταδοτικότητας παραμένει υψηλός», «η αποκλιμάκωση στους διασωληνομένους αργεί», «το ΕΣΥ είναι στα όριά του» είναι η μόνιμη επωδός, λες και ο τηλε-θεατής δεν τα γνωρίζει από μόνος του. Η κυβέρνηση με τα γρήγορα αντανακλαστικά του περασμένου Μαρτίου μεταβλήθηκε σε θεατή των εξελίξεων, και το «μέρα με τη μέρα» δράση, κοινώς «βλέποντας και κάνοντας”, δεν την τιμά, αφού συμπληρώνουμε σχεδόν 12 μήνες κρίσης και έπρεπε να υπήρχε τουλάχιστο ένα αξιόπιστο και δοκιμασμένο action plan βασισμένο σε ώριμες παραδοχές που θα προέρχονται -εκτός των άλλων- από την ορθή χρήση σύγχρονων τεχνολογικών εργαλείων forecasting.

Δυστυχώς, υπήρξε ανικανότητα ακόμη και στα δεδομένα που συλλέγονται (βλ. ΕΟΔΥ) και ένα άνευ προηγουμένου μπάχαλο σε σχέση με την τροφοδότηση στοιχείων προς τα κρίσιμα πρόσωπα που κάνουν τις εισηγήσεις. Κάπου εκεί επενέβη και η αξιωματική αντιπολίτευση, κυρίως μέσω του τραχέως Πολάκη, και το θέμα πήρε χροιά μικροπολιτικής, αίφνης ενέσκυψε η Παρνηθαϊάδα και το «πέταγμα της μπάλας στην εξέδρα» ολοκληρώθηκε -προς ώρας- με τα «του Σουνίου εξοχικό» του Αλέξη Τσίπρα.

Οι αριθμοί από τα μέσα Οκτωβρίου και μετά, αποτελούν σοκ και η πολιτική ευθύνη καταλογιστέα ανεξαρτήτως υγειονομικών επιτροπών και συμμετεχόντων σε αυτές. Είναι φανερό πως η κυβέρνηση επενδύει την πολιτική της ελπίδα στον –κατά το δυνατό- γρήγορο εμβολιασμό για την κρίσιμη μάζα του πληθυσμού. Ούτε νέες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού (ιατρών, νοσηλευτών) φαίνεται να προγραμματίζει, ούτε και ενίσχυση της πρωτοβάθμιας ιατρικής φροντίδας (υποδομές και εξοπλισμός) διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Ο Μάνος Χατζιδάκις είχε πει πως «όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος , πάει να πει ότι του μοιάζει»..

 Ένας θάνατος συνανθρώπου μας από κορωνοϊό τον περασμένο Μάρτιο θεωρούνταν τραγωδία. Εκατοντάδες θάνατοι την ημέρα τον Νοέμβριο για τον ίδιο ακριβώς λόγο είναι απλά στατιστικό στοιχείο.

Μάνο, (μάλλον) ζεις..