Σύριζα, ο ατέρμονος κύκλος της εσωστρέφειας

Κύκλος 1

Έχουν περάσει 30 χρόνια από τότε που ο «Συνασπισμός της Αριστεράς & της προόδου» πήρε σάρκα και οστά, μεταλαμπαδεύοντας τον πόθο κάθε αριστερού ψηφοφόρου για ενιαίο πολιτικό φορέα. Ο Χαρίλαος Φλωράκης και ο Λεωνίδας Κύρκος, οι δύο εμβληματικότερες φυσιογνωμίες του, που οριοθέτησαν έναν χώρο από την Κομμουνιστική μέχρι την Ανανεωτική Αριστερά, δεν κατάφεραν επί μακρόν να επιτύχουν την πολυπόθητη (;) ενότητα και το πείραμα τερματίστηκε άδοξα. Έμεινε ένα εκλογικό 13,1% στις εκλογές του 1989 για να υπενθυμίζει ως παρακαταθήκη, ότι η ελπίδα της μετουσίωσης εκλογικού ποσοστού σε κυβερνητική προοπτική μπορεί στο μέλλον να συμβεί.

 

Κύκλος 2

Τελικά, ο εντολοδόχος της αυτοεκπληρούμενης προφητείας λεγόταν Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος μετά από μία θριαμβευτική είσοδο στην πολιτική σκηνή, μέσω της υποψηφιότητάς του στο Δήμο Αθηναίων όπου κατέγραψε ένα 10% στις εκλογές του 2006, ανέλαβε τα ηνία του συνεχώς μεταλασσόμενου Συνασπισμού με τις ευλογίες του Αλέκου Αλαβάνου, του οποίου αποτελούσε πολιτικό πουλέν. Τελικά ο «Αλέξης» κατάφερε να οδηγήσει την Αριστερά σε ένα 27% στις επαναληπτικές εκλογές του 2012 και σε ένα μεθυστικό 36% το 2015, που έδωσε σάρκα και οστά στο «πρώτη φορά Αριστερά». Ο Αλέκος Αλαβάνος είχε αποχωρήσει προ πολλού και η ατάκα του «ακόμη κι ο Χριστός έκανε λάθος με τον Ιούδα» για Τσίπρα έμεινε στην ιστορία για ευνόητους λόγους.

Κύκλος 3

Στο πρώτο 7μηνο του 2015 και μετά από τις γνωστές θυελλώδεις εξελίξεις, ένας μεγάλος αριθμός ιστορικών και πρωτοκλασσάτων στελεχών αποχώρησε (Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνης ήταν τα πιο προβεβλημένα από αυτά τα στελέχη), κυρίως μετά από τη «συνθηκολόγηση» του Ιουλίου στις Βρυξέλλες, μετά το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος. Ήταν το κομβικό σημείο που ο Τσίπρας τράβηξε τη διαχωριστική γραμμή με πολιτικές ομάδες εντός του Συνασπισμού, οι οποίες ήταν σε ευθεία αντίθεση με την κυβερνητική του νόρμα.

 

Κύκλος 4

Εκλογές 2019 και ο Σύριζα παρά την υπερτετραετή κυβερνητική τριβή, λαμβάνει σχεδόν 32% , ποσοστό που κατα γενική ομολογία πιστώθηκε ως προσωπική επιτυχία του Τσίπρα,  αφού ειδικά τις 10 τελευταίες ημέρες της προεκλογικής περιόδου κάλυψε ένα χάντικαπ 12-14 μονάδων προβαδίσματος της ΝΔ κAI η ψαλίδα έκλεισε τελικά στις 8 μονάδες.

Τα πράγματα φάνταζαν απλά, αφού με μία στοιχειώδη αναδιοργάνωση, την περαιτέρω διεύρυνση προς τον ιστορικό χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και την ρεαλιστική αντιπολίτευση προς την κυβέρνηση, το 32% θα αποτελούσε την εκλογική βάση ώστε τα επόμενα 3 χρόνια να δημιουργούνταν μία στέρεα κυβερνητική προοπτική εκ νέου.

Όμως, αυτό που τελικά συνέβη ήταν μια παρατεταμένη πολιτική «σιέστα», η οποία κατά την εποχή covid λαμβάνει χαρακτηριστικά κίνησης εκκρεμούς ρολογιού και η επανεμφάνιση της εσωτερικής αντιπολίτευσης έκανε τα δημοσκοπικά ποσοστά να κατρακυλήσουν. Ο Ευριπίδης Τσακαλώτος και ένα σύνολο στελεχών που ασπάζονται τη δομική αντιπολίτευση, χωρίς κορώνες τύπου «πολιτικός απατεώνας ο πρωθυπουργός», διατύπωσαν δημόσια τις ενστάσεις τους για τη γενικότερη λειτουργία και πολιτικό βηματισμό του Σύριζα.

Ενόψει της νέας εσωστρέφειας, μέχρι και καινούργιο σήμα παρουσιάστηκε, στην προσπάθεια φυγής προς τα εμπρός, ενώ νέο επικοινωνιακό επιτελείο ανέλαβε. Ο Τσίπρας δεν φαίνεται πάντως να επιθυμεί να ανοίξει περαιτέρω τα χαρτιά του, ίσως και ο ίδιος δεν φαντάστηκε ότι θα υπήρχε αμφισβήτηση για την ηγεσία του, μέσα στο κόμμα που από καταγγελτικό πολιτικό οργανισμό το έφτασε στην διακυβέρνηση της χώρας.

Στο κάτω-κάτω, ίσως ο Αλέκος Αλαβάνος να παραμένει επίκαιρος..