Μαέστρο… φαλτσάρουμε

Μια ιδιαίτερη χρονιά για τη Γιουβέντους που τη φέρνει προ της απώλειας των βασικών στόχων της, με όχι και τόσο συνηθισμένο τρόπο για τα στάνταρντ της. Με τους δυο πόλους του Μιλάνο (Μίλαν και Ίντερ) ενισχυμένους και στην πρώτη δυάδα, η κατάκτηση ενός ακόμη πρωταθλήματος φαντάζει δύσκολη. Δεν είναι όμως το θέμα του πρωταθλήματος που κάνει τη φετινή παρουσία των πρωταθλητών Ιταλίας να ξενίζει, αλλά το γεγονός πως δέχεται εύκολα γκολ και μοιάζει να είναι εγκλωβισμένη σε ένα μοτίβο που έχει μείνει πίσω σε σχέση με τους μεγάλους αντιπάλους της. Η επιλογή της οικογένειας Ανιέλι μέσω του ισχυρού άνδρα των «μπιανκονέρι» Αντρέα να δώσει τα κλειδιά στον Αντρέα Πίρλο, έπεσε σαν κεραυνός στους ανά τον κόσμο οπαδούς της «Μεγάλης Κυρίας». Άλλοι πάλι πίστεψαν πως μπορεί η Γιουβέντους μέσα από τα σπλάχνα της, και μετά την απόλυτα πετυχημένη περίοδο με τον Μασιμιλιάνο Αλέγκρι στον πάγκο της, να πάει στην επόμενη ημέρα. Να γεννήσει δηλαδή το δικό της μοντέλο Γκουαρντιόλα, με τον «μαέστρο» της στην άκρη του πάγκου να κρατά την μπαγκέτα. Είναι αλήθεια πως όσοι έπεσαν στη συγκεκριμένη παγίδα, ξέχασαν να βάλουν στο παιχνίδι τις πολλές και άλυτες εξισώσεις στο ρόστερ της ομάδας που έχει μάθει να κάνει μόνιμο πρωταθλητισμό εντός των Ιταλικών τειχών.

Στην Ευρώπη, το ράπισμα από την Πόρτο ήταν άνευ προηγουμένου, η απογοήτευση και η οργή των τιφόζι αποτυπώθηκε στους λογαριασμούς κοινωνικής δικτύωσης της ομάδας που «πήραν φωτιά» μόλις έληξε η ρεβάνς. Δε θα πρέπει να ξεχνάμε πως τα τελευταία χρόνια, όταν προσπάθησε και πάλι να φτάσει στην κατάκτηση του Champions League, έπεσε πάνω σε δυο ομάδες που βρίσκονταν στο απόγειο της εποχής τους. Στην καλύτερη Μπαρτσελόνα που έχουμε δει στη μετά Ροναλντίνιο εποχή, με τους Μέσι, Νεϊμάρ και Σουάρες σε θηριώδη φόρμα και στην ώριμη και πιο πλήρη Ρεάλ, στην εποχή του Ζιντάν, με τον Κριστιάνο να είναι σημείο αναφοράς για τη  βασίλισσα της Ευρώπης που πραγματοποίησε το ρεκόρ κατάκτησης των ευρωπαϊκών τροπαίων, επίδοση απλησίαστη για τους ανταγωνιστές της.

Ζήτημα η συνέχεια

Αν γυρίσει κάποιος σε εκείνα τα χρόνια, θα δει πως η Γιουβέντους είχε έναν ηγέτη που θυσιάστηκε για το σύνολο (Κάρλος Τέβες) αλλά και δυο παίκτες-σημεία αναφοράς στην επιθετική της γραμμή, τους Μάριο Μάντζουκιτς και φυσικά τον Αλβάρο Μοράτα. Ωστόσο το πιο βασικό της γνώρισμα ήταν η «μπετοναρισμένη» αμυντική της γραμμή και η εμπιστοσύνη που είχαν οι παίκτες της ομάδας από τη μέση και πίσω. Πράγμα το οποίο δε φαίνεται να ισχύει τη φετινή σεζόν, όπου οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει άρδην. Δεν είναι το σύνολο των τερμάτων που έχει δεχθεί, αλλά ο τρόπος με τον οποίο όταν πηγαίνει η μπάλα προς την άμυνα έπαψε να υπάρχει αυτή η σιγουριά που υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια. Όπως και στο κομμάτι της επίθεσης, όπου θα πρέπει να αρχίσει να κοιτάζει στη μετά Ρονάλντο εποχή, αφού πλέον ο πολύς Κριστιάνο περνάει πια σε μια άλλη εποχή. Σε μια εποχή που το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας φαίνεται να πλησιάζει, πιο χρήσιμο θα είναι οι ιθύνοντες του πιο πετυχημένου συλλόγου της Ιταλίας να πάνε στο αύριο με τα next best things υλικά που αρχίζουν και συγκεντρώνουν τα βλέμματα πάνω τους.

Δύο από τους παίκτες που θα μπορούσαν να απασχολήσουν τους «ασπρόμαυρους», είναι οι Χάαλαντ και Εμπαπέ, σε μια περίοδο που τους συζητάει -και όχι άδικα- όλος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης. Χρήσιμο λοιπόν είναι να συνεχίσει να υπάρχει εμπιστοσύνη στον Αντρέα Πίρλο μέχρι τη λήξη της συνεργασίας των δυο πλευρών. Ή, ακόμη και αν θελήσουν να τερματίσουν τη θητεία του, να δοθούν τα κλειδιά σε έναν άνθρωπο που θα γνωρίζει το ειδικό βάρος των αποδυτηρίων αλλά και της φανέλας της Γιουβέντους. Για να μπορέσει να χτίσει μια ομάδα που θα συνεχίσει να πρωταγωνιστεί, με παλιά συνταγή μεν αλλά καινούργια ποδοσφαιρικά υλικά. Παίκτες που θα συνεχίσουν να εκτοξεύουν το όνομα του συλλόγου αλλά και τη δική τους ποδοσφαιρική αξία στο ευρωπαϊκό αλλά και το παγκόσμιο αθλητικό χρηματιστήριο.

«Ο Καιρός γαρ εγγύς» λοιπόν αν και το γκρι του ουρανού στο Τορίνο ρέπει προς το μαύρο..