Θύρα 7, 40 χρόνια μετά

Έχει και η Ελλάδα τις δικές της αθλητικές τραγωδίες, για τις οποίες θα αναφερθούμε εκτενώς στο περιοδικό μας. 40 χρόνια πέρασαν από την  τραγωδία της Θύρας 7, στις 08/02/1981. Ήταν το παιχνίδι που αποτέλεσε για τους ερυθρόλευκους το σημείο αναφοράς για την κατάκτηση του 22ου πρωταθλήματός τους. Ο Νίκος Βαμβακούλας στο 80’ λεπτό, έχει γράψει ήδη το 6-0 κόντρα στην ΑΕΚ και η αδημονία άρχισε να μεγαλώνει στη Θύρα 7 του Σταδίου Καραϊσκάκη, εκεί που μαζεύονταν οι πιο ένθερμοι οπαδοί των ερυθρόλευκων. Σε λίγα λεπτά γεμίζει με κόσμο το ίδιο και οι σκάλες, σε ελάχιστο χρόνο, κόσμος βρίσκεται εγκλωβισμένος. Άνθρωποι σωριάζονται και ποδοπατούνται από αυτούς που ακολουθούν. Ένα ανθρώπινο τείχος έχει σταματήσει την έξοδο των υπόλοιπων από τη θύρα. Υπάρχουν και αυτοί που δεν έχουν καταλάβει τι έχει συμβεί και αρχίζουν και πιέζουν για να βγουν όσο πιο γρήγορα γίνεται. Η είδηση ότι υπάρχουν νεκροί και τραυματίες, μεταδίδεται αμέσως και οι πανηγυρισμοί για τον αγωνιστικό θρίαμβο του Ολυμπιακού μετατρέπονται σε θρήνο. Στη Θύρα 7 ακόμη ηχούν στα αυτιά όλων οι φωνές, με μια μόνο παράκληση: «Ανοίξτε τις πόρτες».

Ο απολογισμός των νεκρών

Τα ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα μεταδίδουν πένθιμη μουσική, ενώ σε ένδειξη πένθους διακόπτουν το πρόγραμμα τους. Λίγες ώρες μετά, οι αστυνομικοί αρχίζουν την πραγματογνωμοσύνη αναζητώντας τις αιτίες του τραγικού γεγονότος. Η αυτοψία πραγματοποιήθηκε χωρίς να υπάρχει κανένα ίχνος αίματος στο χώρο. Ήδη 19 ψυχές είχαν «αναχωρήσει», άλλες δυο θα ακολουθούσαν λίγο αργότερα. Ο τραγικός απολογισμός των θυμάτων σταματά στον αριθμό 21, στην πλειοψηφία τους νεαρά παιδιά 14, 17, 20 ετών, ο μεγαλύτερος από αυτούς στα 40. Ενώ δε θα πρέπει να λησμονηθεί πως ανάμεσα τους ήταν και ένας φίλος της ΑΕΚ.

Καμία τιμωρία

Δε χρειάζεται να μας εντυπωσιάσει το γεγονός, ότι κανείς από τους υπεύθυνους εκείνης της τραγωδίας δεν λογοδότησε ποτέ. Αυτό είναι ένα από τα σημαντικά ζητήματα που θα πρέπει να μας απασχολήσει, αφού 40 χρόνια μετά δεν έχει αλλάξει τίποτα. Με την ομάδα του Ολυμπιακού, να μην σταματά να θυμάται και να τιμά τη μνήμη αυτών των παιδιών. Όλα τα χρόνια με το καθιερωμένο ετήσιο μνημόσυνο αλλά και με άλλες ενέργειες.

Φόρος τιμής απ’ όλους

Το θετικό στην περίπτωση αυτή -αν και θα έπρεπε να είναι αυτονόητο- είναι η στάση όλων απέναντι σε αυτή την τραγωδία. Με μια ανάρτηση, όλες οι ομάδες, το μόνο που λένε είναι ποτέ ξανά τέτοια τραγωδία για κανέναν.

Θετικό σε μια εποχή ανθρωποφαγίας, η οποία έχει φτάσει στο απόγειο της αλλά και αυτονόητο σε νορμάλ συνθήκες.

 Αλλαγή παιδείας

Ένα διαχρονικό σύνθημα είναι το «σεβασμός στους οπαδούς» και βρίσκεται γραμμένο στους περισσότερους τοίχους  και πανό των γηπέδων όλης της χώρας. Αυτό θα πρέπει να γίνει και πράξη μέσα από συγκεκριμένες ενέργειες, και όχι να μένουμε στα ευχολόγια. Πρώτα και κύρια, να βελτιωθούν οι συνθήκες (όταν ανοίξουν τα γήπεδα), για να μπορεί να βλέπει ο κόσμος τους αγώνες με ανθρώπινο πρόσημο και όχι όπως είναι τα πράγματα μέχρι σήμερα.

Να γίνει μια σοβαρή κουβέντα με τους εκπροσώπους οπαδών όλων των ομάδων από τους φορείς, για να πάμε παρακάτω και να σταματήσει η πολεμική που οδηγεί σε συχνές οδομαχίες, καταστροφές, τραυματισμούς κια δολοφονίες.

Ο επίλογος

Γι’ αυτό λοιπόν, όταν θα ακούμε για οπαδούς, δε θα μπαίνει στο μυαλό μας μόνο το άσχημο. Άλλωστε μην ξεχνάμε πως αρκετοί, από αυτούς που θεωρούμε υπεράνω πάσης υποψίας, μπορούν να γίνουν χειρότεροι ακόμη και από αυτούς που αποκηρύσσουν. Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά, στη χώρα μας αλλά και σε όλο τον κόσμο, από καθωσπρέπει κυρίους που δημιουργούν επεισόδια. Μέσα σε όλο το γενικό κλίμα «κάθαρσης», μήπως πρέπει να δούμε σοβαρά και ένα από τα κομμάτια που μας ταλανίζουν εδώ και χρόνια και να το αλλάξουμε προς το καλύτερο;

 Αν όχι τώρα που είναι όλα κλειστά πότε, η συνέχεια θα γραφτεί επί της οθόνης.

ΥΓ: Ποτέ ξανά και πουθενά, να μην υπάρξει αθλητική τραγωδία με νέα παιδιά να φεύγουν από τη ζωή.

ΥΓ2: Δείτε μηνύματα όλων των ομάδων και θα καταλάβετε, για ποιο λόγο κάθε 8 Φεβρουαρίου και 4 Οκτωβρίου (τραγωδία Τεμπών-ΠΑΟΚ) πρέπει να σκεφτόμαστε λίγο διαφορετικά, για το ποδόσφαιρο που αγαπάμε.